صفات كاروان حسيني

بسم الله الرحمن الرحيم

موضوع:  صفات كاروان حسيني

  در شيعيان اين اعتقاد وجود دارد که امام(ع) امام بر کل عالم مي باشند و هر فعلي که از ايشان سر مي زند تاثيري شگرف بر کل پيکره عالم هستي دارد و فقط محدود به عده ای از مردم و زمانی خاص نمی شود , بلکه افعال امام تاثیر گذار بر کل موجودات در کل زمان ها می باشد .

  در نظام عالم بالاترین و بزرگترین مقوله قابل وصف کلمات می باشند . که بر طبق احادیث , اهل بیت (ع) صاحب این کلمات می باشند  و هر کدام از اهل بیت علاوه بر دارا بودن کلمه امامت صاحب کلمه و صفتی مختص به خود می باشد .

  در این مقاله چون موضوع بررسی صفات کاروان حسینی می باشد , به جاست که کلمه و صفت مخصوص امام حسین (ص) بررسی شود که این کلمه , کلمه حب می باشد.

  قبل از بررسی این کلمه عظیم باید توضیح داده شود که چرا بررسی صفات امام . باید گفت که در نظام عالم نظام شجره ای استوار است به این صورت که ما نباید امام را به هیچ وجه فردی در محضر خداوند معرفی کنیم بلکه امام باب الله است و باب الله به معنی مجرایی برای اللهیت الله می باشد و امام نمی خوا هد چیزی را جز آن چیز که خدا می خواهد . با این تفکر نمی توان امام را جدای از خدا تصور کرد , بلکه امام با تمام وجود در اختیار خداوند است و این تا جایی پیش می رود که خداوند نام ائمه را در قران نمی برد  بلکه خود را فاعل کاری بر روی زمین می داند مثال این رفتار خداوندی را در سوره بقره آیه 21 داریم (هل يَنظرون الا اٌن ياٌتيهمُِِ الله فی ظُللٍ منّ الغمام و الملـئکة و قضی َ الامر و الی الله ترجع الامور) که این آیه بیان می کند که آیا آن ها انتظار دارند که خداوند به همراه ملائکه در زیر سایبانی از ابر نزدشان بیایند , و قضای این امر نیز صادر شده و .......

از این آیه که یکی از آیات المهدی می باشد و زمان آن به زمان ظهور بر میگردد , باید انتظار داشت که خود خداوند نازل می شود , بلکه چنین نمی باشد که از احادیث نیز بر می آید که خود خدا نازل نمی شود بلکه این خلیفه الله است كه بجاي الله نازل می شود .

  در این جا نیز نتیجه قبل را می توان گرفت که خدا کارهایی را که امام انجام میدهد به خود نسبت می دهد که این امر جز با باب الله بودن امام میسر نمی شود .

  همین رفتار نیز بین امام و ما ًموم وجود دارد و امام به خاطر باب الله بودنش واسطه بین خدا و شیعیان است و در این میان رسل , انبیاء و خوبان نیز وجود دارند که این جز با شجره ای بودن نظام عالم امکان پذیر نیست . (ابراهيم 24 : اٌلَم تر کيف ضرب الله مثلاً کلمة الطيبه کشجرة الطيبه اصلها صابت و فرعها في السماء) که این آیه نظام عالم را به درختی تشبیه می کند که اصل آن ثابت و در ارتفاعات و فرع آن در آسمان های برزخی است که این آسمان ها پایین تر از فضای بالایی عوالم می باشد .

  در این جاست که باید نتیجه گرفت که یک شیعه واقعی نیز فردی در محضر امام نمی با شد بلکه با تمام وجود باید در اختیار امام باشد و به عبارت دیگر یک شیعه واقعی باب امام است و مجرایی برای امامت امام , مجرایی برای صفات امام .

  در ادامه نکته دیگری که باید توضیح داد این است که هر فرد به اندازه ظرفیتش میتواند مجرا باشد . همان طور که حضرت علی (ع) فرمودند , قلب شیعیان همچون ظرف هاییست که بهترین آنها جادار ترین آن است . در عاشورا نیز، هم ابوالفظل العباس (ع) بود و هم دیگران اینجاست که مفهوم کلام امیرالمؤمنین روشن تر می شود . در این جا نه اینکه دیگرانی که در کاروان بودند مقام و ارزشی ندارند بلکه مقام حضرت ابوالفضل بسیار بالا بوده و هست .

  با این تفاسیر آیا به جا نیست که به جای این که بیاییم و صفات تک تک کاروانیان را بررسی کنیم به بررسی صفاتی که امام در کاروان جاری ساخته بپردازیم , زیرا این صفات در کاروان جاری شده ولی این بهره افراد است که متفاوت است .

  پس چه زیباست که درک کنیم چه صفاتی را امام جاری ساخته است صفاتی را که امام صاحب آن و واجد آن می باشد .

  پس بیاییم علاوه بر اینکه سعی بر گرفتن مجوز از دست خود امام را داریم , بکوشیم تا ظرف وجودمان را تمیزتر و جا دارتر کنیم تا اگر روزی ما نیز کاروانی شدیم بهره بسیاری از صفات جاری شده در کاروان ببریم